Eskişehir’de Müzehher Olmak
Atina Abiltar
Bazı yolculuklar vardır, insanı yalnızca bir şehirden başka bir şehre götürmez, içindeki bir yere de ulaştırır. Eskişehir yolculuğum benim için tam da böyleydi. Yola çıkarken önümde beni nelerin beklediğini bilmiyordum, yalnızca güzel bir davete, edebiyatla ve farklı insanlarla buluşacağım özel bir programa doğru ilerliyordum. Oysa bu yolculuğun sonunda yalnızca yeni bir şehir görmüş olmayacak, kendimle ilgili yeni şeyler keşfedecek ve kalbimde uzun süre taşıyacağım dostluklar kuracaktım.
Eskişehir’e gitmeme vesile olan, Haydar Ergülen Bey’in nazik daveti oldu. Bu davet, benim için bir şenliğe katılma fırsatından çok daha fazlasına dönüştü: Yeni seslere kulak verme, farklı deneyimlerden öğrenme ve hiç tanımadığım insanlarla ortak duygularda buluşma fırsatı… Beni bu güzel buluşmaya davet ettiği için kendisine gönülden teşekkür ederim. Onun davetiyle katıldığım Uluslararası Yunus Emre Edebiyat Şenliğinin hayatımda nasıl özel bir yere dönüşeceğini, yola çıkarken henüz bilmiyordum. Eskişehir’den ayrılırken ise bu şenliğin bende iz bırakacağını ve bazı başlangıçlara vesile olacağını hissediyordum.
Şenlik, farklı ülkelerden gelen katılımcıları ve edebiyatın yanı sıra farklı alanlarda iz bırakmış önemli isimleri bir araya getiren çok özel bir buluşmaydı. Her birinin kendi hikâyesi, birikimi ve dünyaya bakışı vardı. Aynı ortamda bulunmak, onları dinlemek ve farklı tecrübelerle tanışmak benim için büyük bir zenginlikti. Şenliğin uluslararası ruhu, edebiyatın insanları ve kültürleri nasıl bir araya getirebildiğini de hissettirdi. Her program, yeni bir sesle, yeni bir düşünceyle ve yeni bir karşılaşmayla hafızamda yer etti.
Bu buluşmanın benim için en anlamlı anlarından biri, Tatar Türkçesinde yazdığım şiirleri seslendirmekti. Şiirlerimde aidiyeti, dili ve aşkı anlattım. Bazen insanın kendini ait hissettiği yeri, bazen diliyle kurduğu bağı, bazen de sevmenin insanda bıraktığı izleri kendi kelimelerimle ifade etmeye çalıştım. Bu konuları Tatar Türkçesinde dile getirmek, benim için yalnızca şiir okumak değildi; kimliğimden, duygularımdan ve iç dünyamdan bir parçayı dinleyicilerle paylaşmaktı. Romanya’da yaşayan Tatar Türklerini temsil ederek şiirlerimi seslendirmek büyük bir onur ve gurur kaynağı oldu. O an, sesimin ve dilimin benden daha geniş bir hikâyeyi de taşıdığını hissettim.
Eskişehir’de geçirdiğim her an, sanki güzel bir rüyanın içindeymişim gibiydi. Evimden uzaktaydım ama kendimi yabancı hissetmedim. Aksine, şehrin sıcaklığı ve karşılaştığım insanların samimiyeti sayesinde, bir süre sonra orada da evimdeymişim gibi hissetmeye başladım. Eskişehir’in sokaklarında, sohbetlerinde ve şenliğin her anında beni saran o tanıdık yakınlığı hiç unutmayacağım.
Şenliğin en genç katılımcısıydım. Başta bunun bana kendimi biraz çekingen hissettirebileceğini düşünmüştüm. Fakat orada, benden yaşça ve deneyimce büyük insanlarla bir araya geldikçe bu çekingenlik yerini hayranlığa ve öğrenme heyecanına bıraktı. Onların anlattıklarından, hayata ve edebiyata bakışlarından, yıllar içinde biriktirdikleri deneyimlerden çok şey öğrendim. Bazen bir konuşmanın içinde, bazen küçük bir tavsiyede, bazen de yalnızca dikkatle dinlerken… Her biri bana yeni bir pencere açtı. En genç katılımcı olmak, kendimi eksik hissetmeme değil, öğrenmeye ne kadar açık olduğumu fark etmeme vesile oldu.
O günlerde kendimle de yeniden karşılaştım. “Müzehher” kelimesini, çiçek açmak anlamını düşünerek çok seviyorum. Eskişehir’de ben de müzehher oldum. İçimde uzun zamandır bekleyen şeyler çiçek açtı. Yeni planlarımın taslağını çizdim, geleceğe dair düşüncelerimi yeniden gözden geçirdim. Şenlikten sonra içimde yeni bir ben doğdu: Daha kararlı, adımlarından daha emin ve hayallerine daha sıkı sarılan biri.
Eskişehir’den ayrılırken yanımda yalnızca güzel anılar götürmedim. Öğrendiklerimi, kurduğum dostlukları, duyduğum güveni ve içimde yeniden filizlenen umutları da götürdüm. Bu yolculuğun rüya gibi hissettirmesinin nedeni belki de buydu: Bana hem başka insanlarla hem de kendimle daha derin bir bağ kurma fırsatı verdi.
Eskişehir’e ve orada bana kendimi evimde hissettiren herkese teşekkür ederim. Bir gün yeniden buluşmak, kaldığımız yerden konuşmak ve yine aynı samimiyetle birbirimize sarılmak dileğiyle…
